გაბრიელ ხოსე დე ლა კონკორდია გარსია მარკესი იყო გამოჩენილი კოლუმბიელი მწერალი, ჟურნალისტი, სცენარისტი და ნობელის პრემიის ლაურეატი ლიტერატურაში (1982). იგი მსოფლიოს ერთ-ერთ უდიდეს პროზაიკოსადაა აღიარებული და განსაკუთრებით „მაგიური რეალიზმის“ ჟანრის მთავარ წარმომადგენლად მიიჩნევა.

გარსია მარკესი ბავშვობაში ძირითადად ბებია-ბაბუასთან იზრდებოდა, რომლებმაც მნიშვნელოვანი გავლენა მოახდინეს მის ფანტაზიასა და შემოქმედებით სტილზე. ბებიას ზღაპრული მოთხრობები და ბაბუის რეალისტური მსოფლმხედველობა გახდა მისი ლიტერატურის ორი მთავარი საყრდენი.

მისი კარიერა ჟურნალისტიკით დაიწყო. ახალგაზრდა მარკესი სხვადასხვა გაზეთსა და ჟურნალში წერდა, სადაც გამოირჩეოდა პოლიტიკური და სოციალური თემებით. პარალელურად მუშაობდა მოთხრობებზე და რომანებზე, რომელთაც ლათინური ამერიკის ისტორიული რეალობა და მითოლოგიური ელემენტები ერწყმოდა.

მსოფლიო აღიარება მას მოუტანა 1967 წელს გამოცემულმა რომანმა „მარტოობის ასი წელიწადი“. ეს წიგნი ითარგმნა ათეულობით ენაზე და მარკესი მსოფლიო ლიტერატურის კლასიკოსად აქცია. სხვა მნიშვნელოვანი ნაწარმოებებია: „პატრიარქის შემოდგომა“, „გამოცხადებული სიკვდილის ქრონიკა“, „სიყვარული ჟამიანობის დროს“ და „გენერალის ლაბირინთში“.

გარსია მარკესი 1982 წელს დაჯილდოვდა ნობელის პრემიით მისი რომანებისა და მოთხრობებისთვის, რომლებშიც ფანტასტიკური და რეალური ელემენტები ერთიანდება და ქმნის მდიდარ სამყაროს, რომელიც ასახავს კონტინენტის ცხოვრებისეულ წინააღმდეგობებს.

მწერალი ასევე აქტიურად იყო ჩართული პოლიტიკურ ცხოვრებაში. იგი მეგობრობდა ფიდელ კასტროსთან, ხშირად გამოხატავდა პროგრესულ და მემარცხენე პოზიციებს, თუმცა მკაცრად აკრიტიკებდა ავტორიტარულ რეჟიმებს.

გარსია მარკესი 1958 წელს დაქორწინდა მერსედეს ბარჩა პარდოზე. მათ ჰყავდათ ორი ვაჟი — როდრიგო (კინორეჟისორი) და გონსალო (გრაფიკული დიზაინერი).

გაბრიელ გარსია მარკესი გარდაიცვალა 2014 წლის 17 აპრილს, მეხიკოში, 87 წლის ასაკში. მისი შემოქმედება დღესაც გავლენას ახდენს მსოფლიო ლიტერატურაზე, ხოლო „მარტოობის ასი წელიწადი“ ერთ-ერთ უდიდეს რომანად მიიჩნევა კაცობრიობის ისტორიაში.