ოტია იოსელიანი (1930-2011) იყო ქართული ლიტერატურისა და კულტურის ერთ-ერთი გამორჩეული წარმომადგენელი, რომლის შემოქმედებამაც ღრმა კვალი დატოვა ქართულ პროზასა და დრამატურგიაში. იგი დაიბადა 1930 წლის 16 ივნისს, წყალტუბოს მუნიციპალიტეტის სოფელ გვიშტიბში, იმერეთში. მისი ნაწარმოებები ხშირად ასახავს სწორედ იმერეთის ბუნებას, სოფლის ცხოვრებას და იმ ადამიანების ხასიათს, რომელთა შორისაც მან თავისი ბავშვობა და ახალგაზრდობა გაატარა.

განათლება თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტზე მიიღო, რომელიც 1953 წელს დაამთავრა. ლიტერატურულ ასპარეზზე 1957 წელს გამოჩნდა, როდესაც ჟურნალ „ცისკარში“ მისი მოთხრობები დაიბეჭდა. მისი ნაწარმოებები მალევე გახდა პოპულარული გულწრფელობის, ხალისიანი იუმორისა და ღრმა ლირიზმის გამო.

ოტია იოსელიანი ნაყოფიერი მწერალი იყო, რომელიც სხვადასხვა ჟანრში მოღვაწეობდა. მან შექმნა არაერთი მოთხრობა და რომანი, მათ შორის „ტყვეთა ტყვეობა“ (1977) და „ჩემი პირველი სიყვარული“ (1983). განსაკუთრებული აღიარება მოუტანა დრამატურგიამ. მისი პიესები, როგორებიცაა „ექვსი ძველი ქალწული და ერთი მამაკაცი“ (1966), „ადამიანი იბადება ერთხელ“ (1975) და „სანამ ურემი გადაბრუნდება“ (1965), დღემდე დიდი წარმატებით იდგმება საქართველოს თეატრალურ სცენებზე. მისი პიესები იმდენად პოპულარული იყო, რომ არაერთხელ მოხვდა უცხოურ სცენებზეც.

ოტია იოსელიანის შემოქმედება ხშირად ეხება მარადიულ თემებს: სიყვარულს, მეგობრობას, სიკეთესა და ბოროტებას. მისი პერსონაჟები გამოირჩევიან სიმარტივითა და სიცოცხლის სიყვარულით, რაც მკითხველში განსაკუთრებულ სიმპათიას იწვევს.

ოტია იოსელიანი 2011 წლის 14 ივლისს გარდაიცვალა და დაკრძალულია დიდუბის მწერალთა და საზოგადო მოღვაწეთა პანთეონში. ოტია იოსელიანის მემკვიდრეობა, მისი თბილი და გულწრფელი პროზა და დრამატურგია, ქართული ლიტერატურის განძია, რომელიც მომავალ თაობებსაც შთააგონებს.